Rondjeom.com

….en waar zijn we ook alweer gebleven?

Arkansas
Oh ja, na een pittige sleutelsessie in ‘Nowhere Oklahoma’ op naar Hot Springs National Park voor een bubbelsessie om de olie van onze handen te bubbelen!

Maar niet voordat we eerst een vette ontbijt bek ‘wafels met eieren’ gescoord hebben bij het favoriete ontbijt tentje van Kees:

Hot Springs (home Town of Bill Clinton)
Helaas kon je in het veelbelovende ‘Hot Springs’ niet lekker bubbelen (binnen ons budget:), gelukkig was het wel een leuk stadje met goede kroegjes met live bandjes en een bike ralley. Tijd om twee dagen op de camping te relaxen dus. Vroeger was ‘Hot Springs’ een ‘happening place’ met aan de ene kant van de straat de ‘Bathhouse Row’ met kuuroorden waar het water met 64 °C uit de grond komt terwijl je aan de andere kant van de straat illegaal kon gokken (met Al Capone)

Vervolgens op naar Memphis, Tennessee. Onderweg zien we veel velden vol rijst, tabak, boontjes en natuurlijk katoen. En veeeeel kerken, we rijden door de Bible Belt in het zuiden.

Lekker hobbelen in het busje…

Tennessee
In Tennessee is veel te beleven en zijn de contrasten groot!

We starten in Memphis op de beroemde muziek straat ‘Beale Street’ waar het zwart van de getatoeëerde mensen ziet (98% van de mensen is van ‘African American’ afkomst:)

De lokale specialiteit hier is geBBQ’d vlees (ribs, wings & worstjes). Vooral varken is populair. Natuurlijk gaat ook hier het motto op ‘Do as the Locals do’ BBQ HMMMMMM

Ook ligt de legendarische ‘Sun studio’ in deze stad.
De rondleiding is cool, hier is veel legendarische muziek opgenomen (waaronder Elvis).

Een goed bruggetje om door te rijden voor een kijkje in de keuken van… …ELVIS, op Graceland. Wonderbaarlijk genoeg geen woord hier over zijn drugs en drank misbruik.

Graceland is cool maar we moeten verder. Ditmaal niet achter de muziek aan maar voor onze andere passie ‘drank (Tennessee Whiskey)’. Op voor een tegekke tour door de Jack Daniels distillery in dry county Lynchburg. Na de tour mogen we onbeperkt drinken…

… NOT! helaas is in Moore County, waar de distilleerderij is gevestigd, de verkoop van alcohol verboden en zijn er verder geen drankwinkels te vinden. Pas sinds 1995 mag het bedrijf, dankzij een speciale wet, op het eigen terrein whiskey verkopen aan toeristen, maar niet op zondag. Onbeperkt limonade drinken dus…

De weg is mooi:

Van Jack D rijden we door naar de country stad Nashville welke grotendeels blank is en waar elke avond leuke bandjes spelen. Cowboy laarzen verplicht hier!

Omdat we een slecht hotel hadden de volgende dag (met een kleine kater) meteen door naar Mammoth Cave National Park in Kentucky. Dit is het grootste grottencomplex op aarde, met een enorm gangennetwerk van meer dan 345 miles op verschillende niveaus. Tijd voor een nature walk van 4 uur door de grotten.

Ja, grotten zijn idd donker

North Carolina & Virginia
Vanuit Kentucky zijn we op weg naar de mooiste en meest bekende weg van de VS, de ‘Blue Ridge Parkway’ die een kleine 500 Miles lang is zonder een dorp of stoplicht.

Het is mooi sturen hier en de eerste herfst kleuren zijn zichtbaar (Indian Summer). Het is alleen een beetje oppassen dat we geen hertjes aanrijden..

Bizar wat we al gereden hebben!
De 10.000 Miles (16.000 kliks) grens vandaag doorbroken, nog 80 Miles te gaan en wellicht nog een sticker of twee..

Op naar ‘The White House’!

31 augustus Los Angeles – Joshua Tree

Nadat Jolijn ‘s morgens zeer vroeg op LAX het vliegtuig terug naar NL heeft gepakt was het tijd voor een laatste pitstop in LA voor het busje.

Bij Oldspeed zijn de voorwiellagers vervangen en nog wat andere kleine werkzaamheden uitgevoerd. Daarna door naar de lokale Mexicaanse bandenboer (Ramirez Tire Shop) voor een mooi setje nieuwe Hangkooks (beste Mexicaanse cheap charly bandjes die ze hadden). En nu rijdt het busje nog meer als een boot/natte krant.

Na ook Niels zijn family heeft afgezet op LAX is het weer tijd om een paar kliks te maken (en dat lukt aardig)…

Op naar Joshua Tree voor een nachtje kamperen onder de sterrenhemel van California. De kop is er af. Vervolgens hebben we de Route 66 volledig door naar Flagstaff genomen. Een mooie weg langs verlate stadjes van de old 66.

Omdat we er zin in hebben zijn we vanaf Flagstaff meteen weer verder gereden, maar niet na eerst nog een kleine olie ververs beurt (elke 3000 miles gebruikelijk in de USA) kosten toch al snel 16 dollar dus CAN DO!

Door Native American Navajo country zijn we door gereden naar het heuvelachtige landschap rondom Santa Fe in de staat New Mexico. ‘s Avonds telkens lekker fikkie stoken op de camping.

Via meerdere offroad wegen door richting Texas. Omdat het erg bergachtig is moeten we regelmatig een aanloop nemen om de berg op te komen, met Niels in de bocht levert dit al snel een mooie prent op van oom agent. 65 dollars voor 10 Miles te hard, oom agent had een goede positie ingenomen!

Om dit succesvolle snelheidsrecord te vieren hebben we onszelf maar getracteerd op een lekkere burger met toe een stukje Triple Berry’s Pie, HMMMMMM! Daarna naar het postkantoor om deze zware overtreding af te kopen.

TEXAS was niet veel soeps, zelfs de lokale ‘HOOTERS’ kon ons niet bekoren

Dus hebben we de geplande relaxte rustdag in Amerillo (gezien de omgeving en het publiek) gebruikt om toch nog maar een klein stukje verder te gaan rijden. Zet twee ‘Boys’ (ondanks beide 35 plus hier geen bier zonder ID) in een busje en ze zijn niet meer te houden. We schieten dan ook lekker op

De enige coole site in Texas is een dozijn ingegraven 60′s Cadillacs…. VET

Door naar (nowhere) Oklahoma, net als Texas niet veel te beleven, plat en met rode grond wel iets groener dan Texas. Het is even rijden maar we moeten er doorheen. Ook de lege State Park campings helpen niet mee. Iets vaker in een motel nu dus. Maar het busje doet het (nog) steeds goed…

…inmiddels zijn we een lekke band en een accu die niet meer oplaadt verder. Actie dus en sleutelen maar! En dat kunnen we natuurlijk het beste zelf!

Op dus naar de lokale Pawn shop voor wat gereedschap ter aanvulling van de aanwezige Wallmart set (het mag niet veel kosten). Het resultaat van een lange dag hard sleutelen blijkt achteraf een onnodig in- en uitgebouw sessie van de gelijkrichter, 30 omringende (erg vieze) onderdelen en de dynamo van het busje. Nadat de lokale dynamoboer een en ander heeft doorgemeten blijkt de dynamo niet kapot. Inbouwen dus maar weer… Wat het echte probleem is (was) weten we nog steeds niet… Maar nu alles weer in elkaar zit is het waarschuwingslampje in ons dashboard wonderbaarlijk genoeg wel weer uit Hopelijk laadt de accu nu wel weer op…

Op naar Hot Springs National Park voor een bubbelsessie (kunnen we de olie van onze handen bubbelen!:)

Zonder detour nog slechts +/- 1500 Miles te gaan….

En op naar Mexico…

De grensovergang verloopt probleemloos. Zonder een paspoort of autopapieren te laten zien mogen we Mexico in. Natuurlijk worden we er met zo’n hippiebusje wel uitgepikt voor een kleine inspectie, maar gelukkig zien we er betrouwbaar genoeg uit om ons door te laten gaan.Mexico is een compleet andere wereld dan waar we vandaan komen. Direct over de grens zie je de puinhoop op straat, wegen zijn slecht maar de mensen lachen en zijn vrolijk. Verder ruik je de geur van lekkere taco’s en hoor je Mexicaanse Salsa muziek.  Kortom GEZELLIG! Helemaal goed om hier een paar dagen te mogen zijn!

We bezoeken Ensenada, La Bufadore en zakken nog verder naar het zuiden voor een paar mooie verlate stranden waar je overal wild mag camperen…
We ontmoeten op het strand nog een wat ouder canadees koppel die in een oude FORD Van onderweg zijn. Op het strand staan ook nog een aantal Californische hangjongeren en al snel is een pakje boter van de Canadezen (voor bij de kreeft van de Amerikanen) geruild voor wat Wiet van de Amerikanen. Een interessante ruilactie Na een paar dagen Mexico gaan we weer terug naar de US. Op naar Los Angeles, waar we op een super relaxt RV park zitten in Long beach (Kees en Joni, Thx voor de tip, wij bubbelen ook elke avond in het bubbelbad hier  We pakken ook hier nog even een paar lokale hoogtepunten mee, bezoeken een honkbalwedstrijd en shoppen ons te pletter hier
Maandag vliegt Jolijn naar huis en dinsdag gaat Sander verder op pad met zijn broer voor de laatste etappe richting New York.

Groeten uit LA!

Zijn we weer met een nieuwe update…

In Sedona hebben we Niels (broer van Sander) en Nicolet en de kids ontmoet en zijn we een paar dagen samen opgetrokken. Samen hebben we in Sedona de berg ‘Cathedral Rock’ beklommen, een mooie hike naar de top van deze rode berg waar je de energie van een Vortex (draaiende aarde energie) goed kan voelen. Berg af gaat trouwens beter dan de berg op volgens de kids Vanaf Sedona zijn we samen naar de Grand Canjon gereden. Wederom een mooie route waarbij het busje lekker kon ´Slipstreamen´achter de grote camper van Niels. Uitzicht in de Grand Canjon is best OK…Ook in de Grand Canyon een mooie hike gelopen, heenweg ging lekker naar beneden. Terugweg was weer zwaar klimmen terug omhoog. En zoals je ziet, het goede voorbeeld wordt altijd weer gegeven door (Opa thuis…) de grote oom Sander op vakantie. FF sassen in de Grand Canyon In de Grand Canyon weer afscheid genomen van Niels en Nicolet. Dan kon natuurlijk niet zomaar, eerst moest het busje op de camping nog kapot gaan (kan natuurlijk niet missen). Accu leeg na twee dagen staan en startkabels hielpen ook niet. Sander bleef zoals altijd lekker relaxed en ontspannen (NOT) en Niels en de kids konden lekker het volle busje aanduwen om het te starten. Dit ging best goed en op naar Monument Valley!Een mooie route waarvan het laatste stuk erg mooi werd. Veel Indianen (Native Amerikans) hierzo die het mooie Monument Valley als hun achtertuin hebben. En wij ook voor een nachtje. Zie hier het mooie zonsopgang uitzicht vanaf ons bed rond vijf uur ‘s morgens:
Via een warme dag dwars door de woestijn op naar Joshua Tree. Stukje orginele route 66 meegepakt, prima dagje en de bus doet het goed!

FF tanken onderweg

Joshua Tree is een mooi woestijn park dat wat hoger ligt. Hier veel Joshua Trees (familie van de Yucca voor de Arbolisten onder ons)…

Zijn nu in San Diego op de duurste camping ooit en worden eraf getrapt omdat checkout time is geweest…  OP NAAR MEXICOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

Route 66

Via de historische ‘Route 66′ vervolgen wij onze weg richting Flagstaff. De bus rolt goed, maar met de kilometer langzamer… Tegenwind en de openheid van het landschap waar we doorheen rijden verplichten ons een extra stop in te lassen omdat het stellen van de kleppen echt niet langer kan wachten. Het busje rijdt niet harder meer dan 65 km per uur en Sander is zwaar sjagerijnig. Een mooi klusje voor TOOLFOOL Sander

Via Youtube de gebruiksaanwijzing gedownloaded, altijd handig:

en wachten tot de bus is afgekoeld waarna vieze handjes:

Na deze verplichte sleutelsessie zit de pit er gelukkig weer in. Voordat we Flagstaff aandoen, bezoeken we eerst nog Petrified Forest. Dit is een National Park welke bekend staat om de versteende bomen en fossielen. Het park ligt midden in de woestijn en je kan je bijna niet voorstellen dat het miljoenen jaren geleden een bosrijke, moerasachtig gebied was, waar dinosaurusachtige dieren liepen.

De bomen die er versteend liggen zien er prachtig uit, hebben allerlei kleuren en lijken net op grote edelstenen. Het versteningsproces komt doordat de bomen  bedekt zijnonder een laag vulkaanas en klei. Dit zorgt ervoor dat er een verstikkingsproces optreed en het water wat nog in de bomen zat is gaan kristaliseren.

Aangekomen in Flagstaff zijn we reismoe en besluiten we in dit super relaxte stadje een paar dagen te blijven hangen om een beetje tot rust te komen. Motelletjes zijn hier genoeg, maar helaas duur en vieeees. Een camping (waar echt helemaal niets was (behalve een paar dixie toiletten) biedt uitkomst en is veeeel relaxter dan we op het eerste gezicht dachten. (Je hebt ook eigelijk niets nodig om tot rust te komen). We ontmoeten Stephan de Duitser die met zijn motor onderweg is richting Ushuaia, Chili (Sander wil mee…). We brengen de dagen met hem door, gewoon gezellig. Doen nog wat onderhoud aan de bus en doen ongezien nog een bod op een tweede VW bus die bij Mickey de lokale VW dealer ‘The Bus Stop’ binnenkort te koop komt… Verder bezoeken we een concert van Sheryl Crow en gaan naar het lokale ’Beer Fest’. Nadat ook de kleppen van de African Twin zijn gesteld is onze reismoeheid weg en we vervolgens onze weg maar liefst 30 miles zuidelijk naar Sedona.

Sedona blijkt een stuk warmer. Het ligt lager en dit betekend 10 graden warmer, richting de 40 graden celcius…. heerlijk! Sedona staat bekend als kunstdorp, maar vooral ook om spiritaliteit. De omgeving is betoverend door haar rode rotsen met een aantal Vortexen erin (duidelijk voelbare energie plekken). We volgen hier een op maat gemaakt spiritueel programma, trekken op met de lokale Sjamanen en wonen gedurende deze dagen in de ‘Juniper House’ villa die we met een andere cursist (Kimberly uit New York) delen. Heel fijn om na 5 weken weer eens van een echte keuken, badkamer en slaapkamer gebruik te kunnen maken. De cursus leert ons mediteren en geeft ons andere wijze inzichten.

Na deze cursus zoeken we een mooie camping en gaan we ontspannen verder in de supermooie natuur hierzo!

Superman Sander:
‘Centering to her Inner Core’ (dat is best relaxed) Jolijn:

Jolijn & Kimberly
Komende zondag door naar Grand Canyon en vervolgens wellicht een paar dagen Baja Mexico als ons busje genoeg zin heeft…
Hasta Pronto!

MOAB

Het stadje MOAB ligt in het noorden van Utah en blijkt een zeer toeristische bestemming te zijn. Dit omdat het de mainport is naar twee mooie National Parks (Canyonlands en Arches NP) en omdat je hier veel buitensport activiteiten kan doen (mountainbiken, raften klimmen enz).

Eerst zijn we naar Canyonlands NP gegaan waar je kan genieten van mooie canyons en verre uitzichten.

Vervolgens door naar Arches.

Van Moab zijn we door Utah richting het zuiden gereden om in Colorado uit te komen. Het landschap verandert en hier en daar zie je restanten van mooie klassiekers in de berm.  

Door naar Mesa Verde NP waar vroeger de Indianen in steden onder de rotsen leefden.

Onderweg proberen we het busje zo schoon mogelijk te houden, wat goed lukt…

Via Colorado rijden we door naar New Mexico, waar we in de berm nog een bruine beer met twee jongen zien lopen (helaas geen foto… iets te grote bruine mama beer).

Vervolgens rijden we New Mexico in waar het Monsoon seizoen zojuist is gestart. Regen regen regen dus…

In New Mexico bezoeken we Taos Pueblo, een UNESCO World Heritage Site. Taos Pueblo is een van de weinige intact gebleven pueblos (dorp) die nog steeds bewoond wordt. Dit dorpje bestaat uit huisjes (adobe woningen) welke gemaakt zijn van stro en klei. De ingang bevindt zich in het dak zodat indringers er niet gemakkelijk in komen.

Vanuit Taos gaan we door naar Sante Fe, de hoofdstad van New Mexico. Deze stad staat bekend om de adobewoningen, kunst(markten), lekker eten en gezellig stadshart.  Het is tevens erg touristisch en heeeel duur. Jolijn had er graag een paar nieuwe cowboyboots gekocht, maar  $1900,- voor een paar boots is net iets te veel.

Na rond gehangen te hebben op de plaza van Sante Fe rollen we weer verder richting Flagstaff. Dit doen we via de bekende Route 66. Deze weg was vroeger de hoofdweg van oost naar west. Sinds de komst van de Interstate 40 in 1985 zijn de stadjes langs deze route aan het vervallen. Dit is duidelijk zichtbaar.

Op naar Flagstaff…

Daar zijn we weer…

…vanaf Vegas hadden we een rijtje National Parks (NP) op de planning staan,
allemaal in de staat Utah. Nu is Utah onze nieuwe favoriete staat.

Op weg van Vegas naar Zion rijden we vanaf Nevada via Arizona naar Utah. Best een mooie weg maar slechts een opwarmertje voor wat ons te wachten staat. Broken Hunter doet nog een laatste sputterpoging 50 Miles na Vegas, waarschijnlijk wilde hij nog niet weg…

Zion NP
Een rode weg leidt het park in wat grotendeels bestaat uit rode rotsen. Er is een laag Canyon gedeelte en een hoog deel in de bergen. De temperatuur is aangenaam (35 graden) in vergelijking tot Vegas en er is een riviertje waar we kunnen relaxen. Dit doen we dan ook en de stickerkoning plakt er nog een plaatje bij!

Via de bergpas rijden we uit Zion NP. Best een mooie weg, alleen iets teveel inspanning voor Jolijn op de vroege ochtend.

Bryce NP
Een wat kleiner park in vergelijking tot Zion, maar zeker net zo bijzonder (en net zoveel Nederlanders als in alle andere parken hierzo…:)

Het bestaat vooral uit natuurlijke pilaren die door water, wind en vorst ontstaan.
Ook hier is het weer goed hiken de Cayon in, onderweg probeert Sander nog een paar Nederlandse toeristen af te schrikken…

Capitol Reef NP
De weg wordt steeds mooier, via de Scenic Route 12 rijden we richting Mormonenland.

Capitol Reef NP is nog wat kleiner, maar zeker ook de moeite waard. Hier kan je offroad rijden door een mooie Canyon rijden met muren die 200 meter in de hoogte reiken. Het busje is wederom op de proef gesteld en ook ‘offroad proof’ bevonden. Wel tijd voor een wasbeurt nu!

We hadden geluk want de Abrikozen waren net rijp toen we op de camping aankwamen. Dus Sander natuurlijk meteen in actie in de boomgaard.

Terwijl Jolijn staat te ‘posen’ tegen een muurtje…

Op naar MOAB, Utah. Het busje ‘Keeps on Trucking…’

Prima gokje wagen…

Lekker hotelletje

…

…

Santa Cruz
In Santa Cruz is ‘Hunter’ voor de tweede keer gerepareerd door een Mexicaan. Ditmaal bij de lokale Aircooled VW specialist ‘Old Volks Home’. We hebben er weer vertrouwen in en gaan op naar Yosemite National Park!

Onderweg naar Yosemite maakt het busje weer een raar geluid, het blijkt dat de benzinepomp blijft draaien als het contact uitstaat. Geen goed teken, maar gelukkig horen we dit in het plaatsje Merced waar Bob’s Foreign Auto Parts (een VW specialist) blijkt te zitten. Logischerwijs heet de eigenaar John die ons in zijn onderdelen Walhalla toelaat. Jolijn mag er zelfs naar de WC, een onvergetelijke ervaring (ze durfde alleen niets aan te raken).

Na een uurtje zoeken tussen alle onderdelen tovert hij een nieuw Bosch dubbel relais kastje tevoorschijn en kunnen we (na een blik op de 200+ VW’s in zijn achtertuin) weer op weg.

Yosemite

Na het beklimmen van de 9945 feet hoge (reken zelf maar even om)Tioga pas rijden we Yosemite uit opweg naar (wat nu blijkt) de warmte…

Death Valley

De grote test voor ‘Broken’ Hunter is Death Valley natuurlijk. Met dagelijkse temperaturen van boven de 45 graden lekker warm voor een VW busje van 33 jaar oud. Maar, uiteindelijk heeft hij het op een tiental keer sputteren na best goed gedaan…

Op naar The Strip in Las Vegas!

‘(Broken) Hunter’

Ons busje heet trouwens ‘Hunter’, we hebben er zelf zojuist voor de komende tijd ‘Broken’ voorgezet dit omdat we nog niet weten hoe ver hij ons gaat brengen

Deze naam ‘Hunter’ is door Chrissy (de vrouw van Mike, de vorige eigenaar en busjes handelaar, maar meer semi-rommelaar) gekozen omdat zij het busje in Seattle area hebben gekocht van de zoon van mensen die ergens midden in de bossen buiten Seattle woonden.

Deze zoon (een bekend motorcrosser in Seattle Area) wilden het busje eigenlijk niet verkopen dus Mike en Chrissy moesten goed hun best doen en een beetje slijmen en ‘heumen’ om de bus over te kunnen nemen.

Dit lukte aardig en tijdens een BBQ met veel vlees en bier was de motorcrosser eindelijk bereid afstand te doen van ZIJN busje. Nadat de deal gesloten was moesten ze de ‘Title’ van het busje hebben om hem over te kunnen schrijven bij het lokale postkantoor. Hiervoor moesten ze mee naar de slaapkamer van de motorcrosser. Boven aangekomen hing er een groot gewij van een Elk aan de muur met een kleine polariod foto ernaast (zie foto…). Het bleek dat Sean, de motorcrosser, ook een benadigd ‘Hunter’ was en regelmatig met zijn vader in ons busje de bossen in trok voor een Hunting tripje…

Vandaar de naam ‘Hunter’

Je ziet, ons hoofd begint aardig leeg te raken en de creativiteit neemt weer toe…